1978-79-80 yıllarında İzmir Bornova’daki üniversite kampüsünden daha çok Avanos’ta bulunuyordum. O günlerde babam bir akşam evde yatağımın yerini değiştirdi. Caddeden geçen her hangi birinin hemen uzanıp pencereden bana ateş edebileceğini düşünüyordu. Babamın bu tür kaygılarına hiç aldırmadığımı, gülüp geçtiğimi hatırlıyorum. Hep uzağımızdaymış gibi algıladığım ölüm bir öğleden sonra yanı başıma geldi. Tüm arkadaşlarımın önüne oturup çay içtikleri kahvehane silahla tarandı. Orhan öldü… Cenaze töreninde kadife pantolonum ve bıyıklarımla en önde yürüyüp kitleye (!) slogan attırmaya çalışırken birden babamı fark ettim. Mezarlığın kenarında, kalabalıktan biraz uzakta beni izliyordu. Daha doğrusu etrafı kolaçan ediyordu. ... Devamı

Bir çağın vicdanı olmak isterim. Bir çağın, daha doğrusu bir ülkenin. İdrakimize vurulan zincirleri kırmak, yalanları yok etmek, Türk insanını Türk insanında ayıran bütün duvarları yıkmak isterdim. Muhteşem bir maziyi, daha muhteşen bir istikbale bağlayacak bir köprü olmak isterdim; kelimeden, sevgiden bir köprü.      Cemil Meriç      ... Devamı

1960’lı yıllar… 5-6 yaşlarındayım… Avanos… Serin bir gündüz vakti. Anam ve komşu kadınlarla birlikte kapalı sinemaya film seyretmeye gidiyoruz. ... Devamı

Ben Avanosluyum. Şimdilerde herkesin sadece peribacaları ile hatırladığı bu ilginç kasabanın bendeki karşılığı: “Balıklıova” dır, “Kızılırmak” tır, “Köybağı” dır, “Kuşadası” dır, üzüm bağları, ırmak kenarları, “binnik” tir… Issız akşamüstleri, serin ağustos geceleridir.

Çok küçüktüm...

Sabahın erken bir vaktinde, kasabanın ortasındaki tarihi taş köprüden hafifçe aşağıya eğilmiş, elimdeki kağıttan küçük parçalar kopartarak atıyordum, altımdan köpürerek akan ırmağa doğru..

“Kalbim sessiz son baharda
Bugünkü atlaslara inanma sakın
Düz bir tepsidir dünya.”

1983’ te Esenboğa’ daki uçak kazasında çok genç yaşta kaybettiğimiz şair-bilim adamı Ergin Günçe’nin son şiirinin ilk dizeleri yukardakiler.
... Devamı