1960’lı yıllar… 5-6 yaşlarındayım… Avanos… Serin bir gündüz vakti. Anam ve komşu kadınlarla birlikte kapalı sinemaya film seyretmeye gidiyoruz. ... Devamı

2 Temmuz 1993 İstanbul’da, akşam üstü saatleriydi. Cihangir’de bir yokuşu yürüyerek çıkıyordum. Yokuşun başındaki apartmanın giriş dairesinin tüm pencereleri açılmış, salondaki televizyonun sesi sokakta yankılanıyordu. Televizyonda haberleri okuyan spikerin tok sesi arka arkaya bazı isimler sayıyordu. Gayrı ihtiyari durarak eve ve televizyona bakmaya başladım.

Ben Avanosluyum. Şimdilerde herkesin sadece peribacaları ile hatırladığı bu ilginç kasabanın bendeki karşılığı: “Balıklıova” dır, “Kızılırmak” tır, “Köybağı” dır, “Kuşadası” dır, üzüm bağları, ırmak kenarları, “binnik” tir… Issız akşamüstleri, serin ağustos geceleridir.

Çok küçüktüm...

Sabahın erken bir vaktinde, kasabanın ortasındaki tarihi taş köprüden hafifçe aşağıya eğilmiş, elimdeki kağıttan küçük parçalar kopartarak atıyordum, altımdan köpürerek akan ırmağa doğru..

“Kalbim sessiz son baharda
Bugünkü atlaslara inanma sakın
Düz bir tepsidir dünya.”

1983’ te Esenboğa’ daki uçak kazasında çok genç yaşta kaybettiğimiz şair-bilim adamı Ergin Günçe’nin son şiirinin ilk dizeleri yukardakiler.
... Devamı